“Iván no comerá las uvas” chegaron a dicirlle os médicos aos meus pais, relata Iván Quiñoá

Este venres día 8 de febreiro a asociación 'Chantada contra o cancro' organiza unha conferencia-coloquio na que participará como relator o sarriano Iván Quiñoá, quen a raíz de superar un cancro decidiu axudar aos demais contando a súa experiencia. Falamos con el.

Iván Quiñoá. Fonte: Chantada contra o cancro

Coincidindo que o luns foi o Día Mundial Contra o Cancro, a asociación Chantada contra o cancro decidiu celebrar este venres día 8 a reunión anual con socios e socias e unha actividade aberta a todo o público. Na reunión, ás 19:00 h., darase conta do traballo realizado nos máis de dous anos de vida da asociación e das novas propostas de traballo de cara a este ano. A continuación, ás 20:00 h.,  terá lugar unha charla-coloquio no Auditorio Municipal de Chantada baixo o título “Visualiza” na que participará como relator Iván Quiñoá, autor do libro “¡Quiero vivir! Un enfermo vital”.

Membros da Asociación Chantada contra o cancro despois dunha Ruta Solidaria. Fonte: CCC

Iván contará a súa experiencia persoal de superación tras serlle diagnosticado con só 16 anos un sarcoma del Ewing, un cancro moi extrano e moi agresivo, e cun prognóstico de 3 meses de vida. Chamámolo para saber algo máis deste caso de “curación contra prognóstico”.

Como chegou ese cancro á túa vida?

Foi no ano 1994. Tiña dores no pescozo que se alongaron no tempo e botámoslle a culpa a unha caída que tiven co cabalo. Viron unha desviación das cervicais e decidiron operarme, despois co collarín saíume un bulto importante e nese momento foi cando viron que había un cancro cara a parte esquerda no ombreiro. O que empezou sendo un caso de traumatoloxía derivou nun caso de oncoloxía.

Nese momento descubriron logo o “sarcoma de Ewing”, un tipo de cancro moi maligno?

Si. Un tipo de cancro raro que afecta aos músculos, aos ósos, aos nervios e no meu caso tamén á columna vertebral.

Déronche a ti ese diagnóstico?

A min dixéronme que tiña unha inflamación. Pero eu non era parvo, ben vin que estaba en oncoloxía e tiña compañeiros vomitando… E o que fixen foi falar cara a cara cos médicos e dicirlle que quería saber o que tiña, que me deran o informe. Sabendo o nome do cancro busquei información por onde puiden, documenteime pola miña conta.

Eras pequeno pero demostraches personalidade e iniciativa.

Eu decidín enfrontarme ao cancro e non autoenganarme. Estou convencido, e a min foime ben, que é mellor saber, coñecer o que tes e enfrontarte que mirar para outro lado e facer como que non pasa nada. Era o ano 1994 e xa había estudios que aconsellaban enfrontarse e ser positivo para superar este tipo de enfermidades e non caer no pesimismo ou no conformismo.

Algún reproche para os médicos que te atenderon?

Pois si, faltoume por exemplo escoitarlles algunha frase do tipo “pois si, imos a por todas!”. Notei bastante falta de empatía e vía que estaban moi condicionados polo diagnóstico e centrados só no tratamento médico. Ata cheguei a escoitar como o médico lle dicía aos meus pais “Iván no comerá las uvas”, como quen non hai nada que facer.

Non será un problema para a medicina estar tan condicionada polas estatísticas?

Igual si. A min dixéronme que o 99% das persoas con sarcoma de Ewing en estado avanzado morrían. E eu decidín non querer ser parte das estatísticas e incluso romper os protocolos porque pensaba que eu “tampouco era un protocolo”.

Tiveches que buscarte a vida, por dicilo dalgún xeito, no “tratamento emocional”?

Pois si. Decidín agarrarme á actitude vital que sempre tiven e visualizar en positivo. Un traballo mental con moita disciplina no que me axudou moito un curmán de miña nai, César Díaz, que é Doutor en Políticas. Axudoume a dirixir os pensamentos, a eliminar os medos, a realizar exercicios de visualización mental véndome facer todas as cousas que me facían feliz. Exercicios de mentalización e moita disciplina.

“Visualiza”, título da charla do venres, é unha técnica que bautizaches ti así?

Cando vin morrer aos compañeiros do hospital e me viña o medo á morte fixen unha reflexión que foi moi terapéutica para min: “Tes medo?, non teño tempo a ter medo”. O de ‘visualizar’ é o método que seguín eu, imaxinar, ver imaxes en positivo, ter consciencia de emocións, sensacións. Trátase de enfocar as emocións a un pensamento positivo, agarrarte a todo o bo e verte no mellor dos escenarios sempre.

Semella doado pero non debe selo, e máis cando un está padecendo tanto?

Claro que é, pero para min non tanto. A radioterapia e a quimioterapia é moi agresiva. Eu era un rapaz forte e adelgacei 38 quilos. Había días que non me podía erguer da cama, e nese momento visualizaba que nadaba ou que corría e xa me podía incorporar e andar un pouco. Vouche contar tamén unha anécdota co médico e miña nai. Estaba eu fatal ese día, tiña pulmonía e estaba que non podía nin abrir os ollos e miña nai comigo. Entrou o médico na habitación, e falando con ela escoiteille: “de hoxe non pasa, non podemos facer nada por el”. E eu, abrín os ollos e sorrín.

E con esta forte personalidade e positivismo gañácheslle a batalla ao bicho?

Pois si. Todos os meus compañeiros do hospital morreron e eu non. Déronme 3 meses de vida e ao mes xa desaparecera o tumor nun 20-30%. Incluso repetiron as probas porque os médicos non o crían. E aos 4 meses de tratamento xa non aparecía nada nas probas, os médicos flipaban.  Os facultativos dándolle o mérito ao tratamento e eu creo que axudou, é verdade, nunca direi a ninguén que renuncie a el pero creo que foi moi importante a miña actitude e tamén, supoño, algo de sorte.

E dende aquela todo ben?

Si, fixen probas e no 1995 xa me dixeron que estaba todo controlado. Incluso me dixeron que había un 99% de posibilidades de recaída e non a houbo (risas).

E todas esas vivencias son as que saen no teu libro?

Si. Estando no hospital decidín ir escribindo o que me ía pasando nun diario. Anécdotas, situacións, experiencias, etc. Axudoume moito. Pero o libro non saíu ata finais do 2016. Antes, dende o 1998 aproximadamente -deixei pasar 3 anos de parón mental- empecei a dar charlas para axudar á xente co meu relato.

Actualmente Iván ten 40 anos e imparte charlas por todo o mundo dando a coñecer a súa historia de vida contra todo prognóstico e dende unha actitude positiva fronte á vida. Escribe artigos, no 2015 foi embaixador de agradecemento da plataforma 100Thanks e o ano pasado iniciou unha actividade pioneira en Galicia, un campamento para nenas e nenos con cancro na Granxa do Souto organizado por Asotrame, un centro de actividades ecuestres de Ortigueira.

As vendas do libro van íntegras para asociacións de loita contra o cancro e polo que conta a Xornal de Lemos non ten ningún tipo de ambición en converterse nun gurú da superación persoal nin da motivación.

DEIXAR UN COMENTARIO

Please enter your comment!
Please enter your name here