InicioOpiniónOPINIÓN: Avanzando... “somos Reserva da Biosfera”

OPINIÓN: Avanzando… “somos Reserva da Biosfera”

Emocións contrastadas do noso divulgador medioambiental. Indignación polo lume que arrasou gran parte do territorio dos concellos de Ribas de Sil , Quiroga e A Pobra do Brollón; e esperanza pola declaración de 'Reserva da Biosfera'.

Publicado o

POR
Guillermo Díaz Aira
- Advertisement -

Foron días moi tristes os que tivemos que vivir. Os descerebrados do lume  volveron atacar queimando unha gran parte do territorio dos concellos de Ribas de Sil e Quiroga, incluso saltando ata Salcedo xa na Pobra do Brollón.

Cantas veces que pasei por ese val do Lor baixo e ribeiras do Sil, tantísimas veces que usei a estrada vella para ir dende Quiroga ata Monforte para gozar das curvas e deses bosques infinitos cheos de piñeiros, érvedos, carballos, castiñeiros, bidueiros, cerdeiras… e unha impresionante cantidade de cogomelos nos outonos. Foron tantas ocasións as que gocei desa paisaxe… A  rabia de saber que iso nunca vai volver é tal que se pillo o cabronazo que o fixo posiblemente non saíse enteiro do sitio. Moitas veces comentamos o milagre de que esa zona fose librando dos lumes vendo os antecedentes dos arredores, semellaba  algo máxico ver como ano tras ano seguía a estar todo tan fermoso e cheo de vida.

Cogomelo (boletus). Foto: Guillermo Díaz

“Detrás destes lumes soe haber máis dunha man, a executora e a pensante”

Revólvense as tripas pensando no sufrimento indescritible de millóns de seres vivos abrasados e queimados sen posibilidade de fuxida, do padecer da xente das casas, dos propietarios dos terreos que viron todo desaparecer, dos millóns de euros en madeira que se achegaba ó seu ciclo de corta, do traballo de moitos, do medo de moitos. Todo iso arrasado por alguén que despreza a vida e a natureza, un ser desprezable movido posiblemente por intereses económicos ou simplemente un demente. Aínda que isto último parece pouco probable. Detrás destes lumes soe haber máis dunha man, a executora e a pensante.

Agora virá a erosión, a perda de biodiversidade, a chegada do monte baixo con moitísimo maior risco de incendios, e posiblemente retorne o mesmo erro nas repoboacións a base de pirófitas, unha mala planificación na busca do maior rendemento a curto prazo e en certo número de anos cando o monte comece a revivir volverá a arder; non se terán en conta as novas condicións climáticas que veñen e a máis que previsible escaseza de auga que na actualidade déixase notar cada verán con máis intensidade. E así  estaremos no mesmo ciclo anos e anos ata que nos nosos montes soamente queden pedras e eólicos, sen xente nas aldeas e catro gatos resistindo como poden nas capitalidades municipais. Triste futuro nos agarda sen xente, sen servizos e sen natureza, tempos modernos lle chaman.

Dentro de todas estas desgrazas chegou algo de luz a todo este mundo de sombras, somos ‘Reserva da Biosfera’, algo totalmente merecido sen lugar a dúbidas. Temos a natureza (cada vez menos, que nola queiman), temos a paisaxe (que cómpre  protexer e se ten que ser a pedradas contra os cafres), temos a xente (cada vez máis velliños pero con moitas ganas de que se nos escoite). Tamén nos chegou unha mensaxe alta e clara, temos que ir unidos. Os reinos de taifas hai tempo que terminaron e a unidade fai a forza. Ribeira Sacra sen Courel non tería chegado e Courel sen Ribeira Sacra  tampouco.  O monte non ten muros que separe e a nosa terra é un continuo que vai dende as neves, devesas e orquídeas do Courel ata a máis pequena adega onde tomar un viño alá no fondo dos canóns do Sil ou o Miño. 

“Dentro de todas estas desgrazas chegou algo de luz a todo este mundo de sombras, somos Reserva da Biosfera”

O maltratado Iribio onde algúns quixeron forrarse a costa de arrasar con pistas, cemento e muíños tamén forma parte dun todo que ten que camiñar xunto e conservando cada un a súa identidade. Tal e como  pasa coas adegas na Ribeira Sacra, onde cada viño é un mundo, nesta reserva da Biosfera cada anaco de terra será outro mundo por descubrir.

Agora só queda un pequeno paso máis que coido non tardará en vir, o Parque Natural. Pero un parque natural ten que ser ambicioso e non conformarse con pouco, senón que ten que coller dende as montañas do Courel e Iribio ata os miles de xoias naturais espalladas por todo o territorio da nova Reserva da Biosfera. E xa postos a pedir que  todos eses cabróns que plantan lume ardan por combustión espontánea, que as administracións xestionen con cabeza o patrimonio natural e humano que temos, que non nos quiten máis servizos, que os novos non teñan que marchar e que vale xa de pelexarnos entre nós mentres os de fóra nos rouban a carteira.

“Agora só queda un pequeno paso máis que coido non tardará en vir, o Parque Natural”

ÚLTIMAS

Monforte estrea novo furgón de atestados para a Policía Local

O Alcalde de Monforte, José Tomé Roca, presentou o novo furgón de atestados para...

Redes Lilas visibiliza en Sober ás mulleres asasinadas en España no último ano

Esta semana tivo lugar a terceira actividade da programación feminista de 'Redes Lilas', proxecto...

Concerto do violonchelista Carlos Vidal, o 14 de abril en Sober

O músico, Carlos Vidal, ofrece o domingo, día 14, un concerto de violenchelo en...

María Vázquez será ‘pregoeira na súa terra’, na XXI Festa da Carne ao Caldeiro

O domingo 14 de abril terá lugar unha nova edición da Festa da Carne...