HomeEn profundidadeA choiva non puido co tirón da Festa da Carne ao Caldeiro

A choiva non puido co tirón da Festa da Carne ao Caldeiro

Unha crónica da volta, despois de tres anos de parón, desta senlleira festa gastronómica que tivo lugar o 23 de abril e que pon a Carballedo no mapa. Especial atención ao pregón que ofreceu o catedrático da USC Rubén Lois.

Publicado o

- Advertisement -

O domingo pasado por auga en Castro de Carballedo non foi impedimento para que os 1500 quilos de carne, que coceron e serviron as e os voluntarios deste encontro gastronómico que organiza a Asociación de Veciños/as O Bubaíño, quedaran escasos. Rubén Lois González, o pregoeiro, exaltou as nosas tradicións rurais e gastronómicas, prestándolle especial atención á carne ao caldeiro.

Lume con leña de carballo / XdL
Carne cocendo / XdL
Charanga Unión Phenosa / XdL

Dende a mañá houbo animación musical a cargo do grupo de gaitas Fiadeiras e da Charanga Unión Phenosa, agrupacións que tocaron no recinto feiral e tamén dentro da carpa antes e despois do xantar. Tamén houbo diferentes postos de produtos locais, artesanía e roupa; un atractivo engadido para facer compras e encher un pouco o tempo. A partir das 17:00 h. os grupos anteriores déronlle relevo a Cé Orquestra Pantasma, que animou o interior da carpa co seu repertorio de música e cantos populares.

A presidenta da Asociación de Veciños O Bubaíño, Asunción Gómez, “Hita”, comentaba que xa era mala sorte volver despois de tres anos e ter un día de choiva como veu, pero ao mesmo tempo estaba satisfeita e contenta porque a participación non se resentiu, a carpa estaba chea e deuse conta dos 1500 quilos de carne que se coceron nos caldeiros. A xente gozou da carne ao caldeiro e da carne richada como sempre e, polo visto ese día, se houbese máis tamén se houbera comido.

Hita atendendo á prensa / XdL
Momento do pregón a cargo de Rubén Lois. Foto cedida Asoc. Veciñal O Bubaíño.

O PREGOEIRO E O PREGÓN

O pregoeiro deste ano foi Rubén Camilo Lois González (Palas de Rei, 1961), xeógrafo, político, urbanista e profesor universitario. Licenciouse en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela no 1984 e doutorouse en xeografía pola mesma Universidade no 1992.  É catedrático de ‘Análise Xeográfica Rexional’ da USC onde exerce a docencia dende 1990.

Entre os anos 2005 e 2009 foi director xeral de Turismo co bipartito, dende o 2018 é vicepresidente da Unión Geográfica Internacional e neste 2023 nomeárono académico corresponsal universal pola Academia Nacional de Geografía da República Argentina.

No que se refire ao pregón, Rubén dedicoulle un interesante discurso popular á Feira da carne ao caldeiro. Comezou referíndose á nosa sociedade como maioritariamente rural e labrega, lembrou a importancia que para nós teñen as festas e as feiras, e rematou dándolle protagonismo ao manxar cárnico que se exaltaba en Castro de Carballedo.

“A sociedade era labrega e as persoas só contados días ao mes saían da parroquia. Cando o facían todo era unha festa”. Con esta referencia, Rubén Lois puxo aos presentes en situación, evidenciando que antigamente nestes eventos o galego podía saír da casa, das fronteiras xeográficas e sociais das aldeas, para ver mundo e outras xentes. En palabras del: “as feiras constituían a gran fiestra para ollar o exterior: podían distinguirse os señoritos das vilas, os americanos retornados que fixeran algo de fortuna, comíanse produtos do mar como o polbo, o pan e as rosquillas adoitaban diversas formas, as mesas longas de comedores e os caldeiros constituían a culminación dun día especial”.

Ademais do compoñente festivo, xuntanzas como a de Castro de Carballedo serven para facer negocio pois, segundo lembrou o pregoeiro, “as feiras serviron desde a Idade Media para comerciar… nunha economía da subsistencia eran a vía para conseguir un pouco de diñeiro e para aprovisionarse do que escaseaba na aldea”.

E nese comercio que se crea nestes encontros, a vaca e a súa carne sempre foron moi importantes. “As vacas eran a facenda. O número de vacas explicaba a riqueza dunha casa”, comentou Rubén Lois anticipando que grazas a elas temos a carne que fai posibles encontros gastronómicos coma o de Castro de Carballedo. Neste punto, Rubén Lois preguntouse “Que carne botar ao caldeiro?”, e a continuación contestouse dicindo que “unha carne de tenreira ou vaca nova que teña un pouco de graza, para ao cocer manteña a substancia”. E se hai dúbidas de escoller entre falda ou agulla, concluíu que o mellor sería sempre botar das dúas.

Como remate referiuse a Castro como lugar emblemático de celebración de feiras desde hai séculos e visualizouno como “capital do movemento slow –lento e paseniño–“ e afirmou que “as súas magníficas carnes ao caldeiro elaboradas nas súas feiras e festas poden ser o emblema da recuperación turística desta área tan atractiva da Ribeira do Miño”.

ÚLTIMAS

Feira de Artesanía e Produtos Lucenses, o 22 de xuño na rúa Cardenal de Monforte

A actividade enmárcase dentro da programación de E para vivir Lugo. Na rúa Cardenal...

Alumnado de primaria do CEIP Xoán de Requeixo amosa en debuxos a súa visión do Folión de Carros

Rapazas e rapaces deste centro de ensino elaboraron carteis nos que tiñan que recoller...

Conta atrás para o San Xoán de Sarria

Paseniño, paseniño, vanse achegando as Festas Patronais de San Xoán de Sarria, unha celebración...

O PP de Monforte propón bonificacións fiscais para evitar a perda de poboación

O PP de Monforte defenderá no pleno deste mes unha modificación da ordenanza fiscal...