Isto de ir desescalando ten o seu aquel, cando antes non escalamos. A desescalada vainos liberando pouco a pouco do encerro e por momentos dá esa falsa sensación de liberdade. Liberdade para camiñar cara a nova normalidade. Máis dunha persoa díxome que botaba en falta o confinamento e nalgúns momentos non me sorprende.
O coronavirus está sendo unha lección constante de humildade que non parece que queiramos entender. A sociedade busca respostas e solucións inmediatas para seguir facendo o que facía e tal como o facía. Quérese volver á normalidade, pero seguimos sabendo pouco da COVID19, porque cada día se transmite dunha maneira distinta, cada día desdise o que se dixo a semana anterior e espérase con estrés unha vacina como única solución para sentir que xa non hai perigo. A vacina sería a garantía total nunha sociedade que sempre quere garantías e solucións que lle veñan dadas. E aí debería de estar a OMS, organismo que ensina cada día a súa incapacidade e que precisa dunha reinvención urxente que demostre en que se invirten os cartos neste mundo.
V os visitantes, todos os días en carteleira
Na provincia de Lugo os datos de evolución da COVID19 parecen bastante esperanzadores, cada día mellora a situación, segundo os datos oficiais. Pero estamos desescalando e acontecen cousas. Cada día a situación pode cambiar e chegará o final da fase 3 e haberá mobilidade entre provincias e faranse esforzos para que en xullo e agosto o turismo funcione e virán os visitantes.
Eses visitantes que non sei como, pero seguiron chegando a Galicia, ás súas segundas residencias (e ás segundas residencias doutras comunidades). Se vives nunha cidade tes ganas de fuxir, é comprensible; pero non fai ningunha gracia. A ver se neste mundo acostumados ao enfrontamento, ás divisións e ao conflito imos terminar divididos entre os “estresados” habitantes das cidades e os “relaxados” habitantes dos núcleos de segundas residencias.
Nova normalidade versus incerteza
Particularmente a normalidade non se me antoxa nada interesante e a nova normalidade tampouco. Parece que se trata de non saír nunca da zona de confort ou de non querer evolucionar ou cambiar, e preséntase a nova normalidade como unha opción para dar tranquilidade á cidadanía.
O tempo de reflexión non acabou, o confinamento foi un adestramento para o que queda por vir. Pandemocracia é o último traballo do filófoso español, Daniel Innerarity. Un libro escrito durante o confinamento que reflexiona sobre a incidencia do coronavirus nas distintas sociedades e fai unha aproximación ao futuro. “Acabáronse as certezas e entramos nun mundo de incertezas. O pasado serviranos cada vez menos para entender o que pasa polo que debemos de utilizar a intelixencia e a vontade para revisar a nosa escala de valores. Resistímonos a entender que imos cara un novo mundo,” asegura o autor. Parece entón que o de nova normalidade se queda curto e anódino.
[ Esta peza forma parte dun ‘Diario de corentena’ —agora Diario de desescalada— que se ha ir escribindo dende o Lugo Xornal, o Xornal da Mariña e o Xornal de Lemos ]
