O que fai diferente a estas opcións de centros é a proximidade e contacto estreito coa vila e a súa veciñanza. Lucía Mayo, educadora social na Fonsagrada e Meira, compara estes centros cos ultramarinos da vila de toda a vida: “Ti vas, tes unha confianza co tendeiro, sabes que ten unha mercadoría pensada na xente da vila, ao mellor non tes tanta oferta de cousas, pero tes o que queres e precisas, non é como un supermercado, onte tes de todo, custa elixir e non tes contacto case, máis aló dalgo cordial. é cordial”. Existe así un sentimento de comunidade, un arraigo que permite “tentar paliar os sentimentos de soidade non desexada neste momento vital”.