A maioría de vós non sodes xente que sae a camiñar nos meses de inverno, gran erro que tendes que solucionar, e non cómpre poñerse o primeiro día a facer decenas de quilómetros porque botaredes uns días cunhas maniotas coas que custa bágoas sentarse; así que teremos que planificar unha posta a punto de cara ós meses que nos veñen por diante.
Os primeiros días uns paseíños polo asfalto ou camiños sinxelos de terra do redor dunha hora a unha velocidade duns catro a cinco quilómetros/hora sería o ideal. Para controlar a velocidade hai apps para os móbiles que son gratuítas que podemos usar para ver como imos progresando; non hai que tolear coas distancias, senón que temos que controlar as nosas sensacións, así en dez ou quince días estaremos listos para darlle ledicia ás patas e gozar dun bo xantar en calquera dos establecementos da serra. A cousa da COVID ten pinta de ir a mellorar e moitos de vós estades a agardar que nos solten para saír, toca gozar e recuperar o tempo perdido.
“Os primeiros días uns paseíños polo asfalto ou camiños sinxelos de terra do redor dunha hora a unha velocidade duns catro a cinco quilómetros/hora sería o ideal”
PERCORRIDOS RECOMENDADOS
Temos novidades en Seceda coa recén posta a punto das rutas das alvarizas e o oso coa colaboración da Fundación Oso Pardo, algunhas delas modificacións de rutas existentes, reaperturas de vellos camiños, limpeza de alvarizas, balizado dos percorridos e implementación de paneis interpretativos. Son tres rutas que entre todas suman uns dezaseis quilómetros circulares con punto de partida en Seceda. Non hai moita pendente acumulada e quedoulles realmente un traballo moi bonito. Para comezar máis que suficiente, o punto en contra é que non hai cantina nin bar na aldea así que ou ben levamos bocata ou nos achegamos onde poidamos xantar un xabaril con castañas.
Na zona de Seoane, e froito do traballo dos pequenos do CEIP Uxío Novoneyra co asesoramento do que creo é a persoa máis relevante na promoción do turismo e das rutas do Courel, o grandísimo Orlando –do que algún día habería que pensar en facerlle unha merecida homenaxe– naceu unha ruta que nos leva cara o Castro de Brío. O camiño descorre por unha fermosísima zona calía chea de aciñeiras e retorna outra vez cun paso “acolloante” polo Val das Mouras. Son oito quilómetros que teñen unha pendente respectable que compensa o esforzo coa vexetación, a xeoloxía e a paisaxe.
Se non queredes subir ao Courel, hai opcións en Ribas de Sil e Quiroga
Se non queredes subir ao Courel, en Ribas de Sil hai que ir a mina romana do Covallón, ruta sinxela, onde fliparedes co traballo que fixeron os romanos para deixarnos sen o ouro que agora nos viría tan ben. Algo máis longa é a ruta da Cubela pero como aínda non vai calor resulta moi agradable sobre todo se levades a cámara.
En Quiroga facer o camiño da fervenza de Vieiros e probar os allos de oso na beira do Selmo ou facer a ruta do val do Río Quiroga que é un camiño de extraordinaria beleza que non é moi frecuentado pero recomendable para unha mañá de domingo antes de xantar.
PARA AFECCIONADOS DA CÁMARA
Logo están, estamos que diría eu, os fanáticos da cámara. Rapaces e rapazas, xa temos aquí as primeiras orquídeas que cada ano chegan antes. Cámara, obxectivo macro, iluminación, trípode e moita paciencia. Unha voltiña polas microreservas do Courel ou por calquera cuneta, lameiro ou afloramento calío para gozar destas pequenas belezas.
Máis de vinte especies distintas podedes atopar no territorio, o que é un auténtico privilexio. Lembrade que simplemente con fixarnos nas cunetas sen movernos moitos metros terémolas á nosa man, tamén moi importante non ir en rabaño, non pisar e sobre todo no cortar ou modificar o entorno. Se vedes algún cafre arrincar ou cortar algún exemplar (sexa orquídea ou toxo) unha boa hostia a tempo quita “moita tontería” (risas).
