InicioOpiniónOPINIÓN: Profecías 'optimistas' para o 2022

OPINIÓN: Profecías ‘optimistas’ para o 2022

Unha reflexión sobre o que nos espera para este novo ano segundo o xuízo crítico do noso colaborador especializado en medio ambiente, ecoloxismo e recursos turísticos.

Publicado o

POR
Guillermo Díaz Aira
- Advertisement -

Bueno rapaces e rapazas, rematou 2021 e xa está aquí 2022, agardemos que nos traía mellores cousas das que pasamos este ano; menos pandemia, menos lumes, máis traballo, máis xente para a nosa terra, menos broncas, menos crispación, máis entendemento, mellores comunicacións, máis amor pola natureza, pero dáme a min na cachola que vai ser moito pedir e debería facer esta pequena colaboración sen os efectos do licor café marca “DaCasa”.

Demasiados bos desexos para un ano que chega pero que novidades vai a traer poucas, dáme a min que a costa do virus seguiremos a tirarnos croios entre todos, que o mal rollo seguirá entre nós, que a bronca dos ultras seguirá enchendo de merda a nosa sociedade. Agora a palabra fascista que se usa como insulto contra os que non pensan coma un seguirá en boca daqueles que non teñen nin mísera idea do que foi o fascismo; a verba liberdade estará en boca daqueles que queren acabar con ela. Seguiremos na intolerancia e no enfrontamento contra daqueles que non pensan coma nós, hordas de fanáticos a piques de pasar do insulto ás agresións para o que só lles fai falla unha pequena escusa.

“Dáme a min que a costa do virus seguiremos a tirarnos croios entre todos, que o mal rollo seguirá entre nós, que a bronca dos ultras seguirá enchendo de merda a nosa sociedade”

Seguiremos a encher a nosa vida de merda e intolerancia mentres o mundo camiña cara a autodestrución, a non ser que veña, e por favor que veña xa, o meteorito que nos aniquile a todos para que o noso planeta poida reiniciar sen parásitos coma somos os humanos. Lembro a Biblia cando conta o de Sodoma e Gomorra, hoxe en día en toda a terra non se atopaba unha soa persoa xusta e honesta que valese a pena ser salvada. Esta época que nos toca vivir é a fin dunha era, os estertores da sociedade tal e como coñecemos, a violencia, a intolerancia, a degradación ambiental, a ruína da maioría e a riqueza duns poucos están a crear as condicións ideais para que todo rebente e a nosa sociedade caia na ruína. Pasou máis veces, torres moi altas caeron, imperios, civilizacións das que só podemos ver as súas ruínas deron paso aos tempos modernos e os nosos tempos han de pasar para dar vía libre a un futuro incerto.

Vexo un ano 2022, no noso pequeno recuncho, igual que o pasado 2021. Seguiremos a estragar a pouca natureza que nos queda, virán os lumes en primavera, verán e outono; morrerán os vellos e cada vez nacerán menos nenos; irán pechando negocios e granxas, e as aldeas quedarán un pouco máis baleiras; plantaremos pinos e eucaliptos, eólicos tamén para ter uns pouquiños cartos máis e poder ir de vacacións a lugares onde non hai nin eucaliptos nin eólicos; compraremos coches máis grandes e máis chulos, pode que tamén un piso na cidade para vivir como abellas na colmea; veremos morrer xente en guerras, pateras ou de fame, pero como o que se ve na tele non nos afecta vainos dar igual; limparemos as nosas conciencias compartindo fotos de apoio nas redes sociais pero aportando cero en solidariedade; seremos duros cos débiles e mansos cos poderosos pensando que se obedecemos teremos un anaco máis grande do pastel cando en realidade o que nos dan son as sobras…

Hai unha peli que se estreou hai uns días que realmente non é unha obra de arte pero que si serve como unha excelente metáfora dos tempos que corren, titúlase “No mires hacia arriba”. Conta a historia duns científicos que descobren un cometa que vai aniquilar a terra e cando contan o que vai pasar a sociedade pasa deles, políticos, periodistas, todo o mundo vai ao seu e só buscan máis cartos, máis likes ou simplemente negan a evidencia. Moi parecido a aquel que ten un tumor no bandullo e non vai ao médico porque lle vai dicir que ten un cancro pensando que se non llo din non vai morrer. Así é a nosa sociedade, negar o evidente para que as cousas sigan como están sen decatarse que pouco queda para que todo rebente. Así somos, e supoño que todo o malo que nos pase terémolo ben merecido.

“Hai unha peli que se estreou hai uns días que realmente non é unha obra de arte pero que si serve como unha excelente metáfora dos tempos que corren, titúlase “No mires hacia arriba”

Bueno, rapaces e rapazas, eu quería ser positivo pero a teimuda realidade dime que os bos propósitos non son nada máis que fume, e na nosa sociedade todo cambio vai ser a peor. Agárdanos un 2022 con máis odio, con máis dificultades, con máis miseria, con máis pobreza, con máis radicalización, con máis intolerancia, con máis xente mala que busca gañar a costa de facer dano aos débiles. Aínda que parte da culpa é nosa por darlle ás aos intolerantes, aos que sementan odio, aos racistas, aos ambiciosos sen límite, aos que canto peor lle vaia ao país mellor para eles, a aqueles que enchen a nosa vida de noticias falsas, culpa nosa por crer nesa xente. Posiblemente teñamos o que merecemos nun futuro que non nos queda moi lonxe.

ÚLTIMAS

Pablo Álvarez, con raíces en Sober, está na Antártida co Exército de Terra

Pablo Álvarez, que actualmente reside en Zaragoza por motivos laborais, estivo toda a súa...

O alcalde de Monforte recibe ó novo inspector xefe da Policía Nacional

O encontro foi unha primeira toma de contacto e serviu para facer un repaso...

Raquel Arias destaca as inversións da Xunta no patrimonio histórico da Ribeira Sacra

A deputada popular, Raquel Arias, indica que, nos últimos anos, a Xunta destinou 5,2...

O comercio de Sarria entrega os vales de San Valentín

Os establecementos asociados sortearon, para esta campaña, catro ceas para dúas persoas polas compras...