A polémica (parece que para algúns é o único obxectivo en política) xurdiu unha vez máis tras as declaracións do señor Núñez, líder do partido con máis escanos no Congresos dos Deputados, nas que relacionou migración e delincuencia. Nada novo nos faladoiros das dereitas extremas. O problema é que nesta ocasión, por se non fose suficiente barbaridade, falou de que se vai regularizar a persoas “con antecedentes policiais”. E o problema é que, rigorosamente falando, o señor Alberte non mentiu. Xa que un dos trámites que as persoas migrantes deben realizar para regularizar a súa residencia legal é que deben presentar os correspondentes “certificados de atencedentes penais en España, no seu país de orixe, así como nos países que residiron nos cinco anos anteriores á súa entrada en España.” Polo tanto, cabe a posibilidade de que unha persoa con antecendetes policias poida optar a residir legalmente no estado? Sen lugar a dúbida, si.

O que pasa é que a diferenza entre antecedentes penais ou antecedentes policias é máis que notable. Por exemplo, seguro que lembran que fai unhas semanas Serigne Mbaye, exdeputado na Asemblea de Madrid, foi arrestado debido a un altercado con forzas policiais. Máis aló da preocupación fundada polo trato por parte das forzas de seguridade a persoas negras (ou racializadas), o certo é que esa detención é en si mesma, haxa ou non unha sanción ou condena posterior, un antecedente policial.

Remarcar ademáis, que para ter antecedentes policiais non é imprescindible pasar polo calabozo. O mero feito de ser obxecto dunha investigación policial xa xera antecedentes policiais. Imaxínanse queridos lectores, o aspecto que terían hoxe en día certas cámaras de
representantes públicos se se impuxera como criterio indespensable para exercer a función de cargo público carecer de antecedentes policiais?

regularizacións masivas de migrantes

Pero máis aló da creación interesada de certas polémicas, o certo é que regularizacións masivas de migrantes xa houbo unhas cantas. Concretamente esta é a sétima, e dúas delas por orde dun tal José María Aznar, lembran? O amigo entreñable de George W. Bush ao que ás veces lle permitían xogar un pedazo no rancho a cambio de apoiar a invasión e asasinato de millóns de iraquíes ca falsa escusa das armas de detrución masiva.

Pero o que máis me inqueda é pensar nos verdaderos intereses que hai detrás de opoñerse a estas políticas de inclusión. Porque que supón realmente a realización dunha regularización masiva de persoas inmigrantes? Pois supón nin máis nin menos a entrada de centos de miles de persoas no estatus de cidadáns ca correspondente adquisición de dereitos e deberes que iso conleva. E non é só que a partir de agora esa gran masa de traballadoras e traballoderes saian da economía sumerxida e comecen a pagar tributos, senón que tamén pon límites legais claros á impunidade da explotación laboral que algúns empresarios de este país exercen sobre persoas, moitas das que arrastran historias persoais moi duras. A maioría das persoas afectadas por esta nova regulación son seres humanos que fuxen de situacións extremas (guerras, persecución política, crisis climática, e a gran precariade económica provocada entre outras pola famosa deslocalización de multinacionais que se benefician sen remordementos da “flexibilidade da lexilación laboral” de países do terceiro mundo).

Polo tanto, xustificando a pregunta que dá título a este artigo, estamos a vivir un novo episodio de xenofobia con estes posicionamentos políticos, contrarios ao recoñecemento de dereitos a persoas que aportan o seu esforzo físico e mental? Ou realmente o que hai é un apoio encuberto ás prácticas inhumanas de certos empresarios que se enriquecen a base do abuso a persoas en situaciós xa de por si precarias?

xenofobia

Porque, cantas veces escoitamos un comentario xenófobo contra a visita dalgún xeque árabe, ou contra os tratos feitos pola Federación Española de Fútbol? Unha institución dependente do estado que promove o furto aos afeccionados ao fútbol deste país para a celebración da Super Copa de España levando a catro dos mellores equipos de cada tempada, coma se de gladiadores se tratase, a milleiros de quilómetros das cidades que representan para o divertimento e o lucro duns inviduos estranxeiros que ademais aplican políticas contrarias aos dereitos humanos contra boa parte da súa pobación?

E que ademais, incluso se decidimos (porñéndonos na cabeza dalgúns destes psicópatas que pretenden obstentar o poder executivo e lexislativo) deixar a un lado a nosa empatía coma seres humanos, a regularización de persoas inmigrantes beneficia claramente á economía do noso país. Nun artigo firmado por Laura Anido para o diario Público, recolle un dato que ilustra perfectamente o impacto favorable que tivo para a economía o último proceso de regularización. Segundo un estudo liderado por Joan Monras, profesor da Universitat Pompeu Fabra, cada traballador regularizado en 2005 xenerou en torno a 4.000 euros anuais.

Como conclusión, aclarar que con este texto non pretendo desmentir ou quitarlle ferro á vergoñenta problemática do razismo en España. Máis ben poñer en contexto que esa xenofobia soe estar moitisimo máis presente cando se fala de estranxeiros pobres e que, sen desbotar para nada a necesidade de promover políticas reais para a inclusión social e a multiculturalidade, é fundamental vencer as barreiras económicas que separan ás clases populares (de todas a etnias e nacionalidades). E isto, querida lectora e querido lector, non é outra cousa que facer realidade a redistrubución da riqueza protexendo os dereitos de todas as traballadoras e traballadores e aplicando unha política fiscal progresiva, en coherencia cos principios solidarios da tan cacareada “sacrosanta constitución de 1978”. E xa postos, seguindo eses mesmos pincipios quizáis plantexarse a incompantibilidade que nun réxime democrático a cidadnía non teña a palabra á hora de designar como xefe de estado a un cidadán por pertencer a determinada estirpe aristocrática. Estirpe de orixe estranxeira, dito sexa de paso, que moito lle debería preocupar ao señor Alberte Núñez, dada a súa sensibilidade con respecto ao potencial delictivo dalgúns cidadáns herdeiros de inmigrantes, eso si de sangue azul.