Na Ribeira Sacra, a igrexa converteuse na maior propietaria de terreos agrícolas, e non dubidou en adicalos a viñedos, aglutinados en torno a unha ampla rede de mosteiros. As pegadas documentais destas prácticas e as súas consecuencias serán analizadas na cita deste venres. Segundo presentará Víctor Rodríguez, a primeira mención ao viño nestas terras é das máis temperás de Galicia, sendo no ano 876 cando varios fieis doan ao mosteiro de Santa Cristina unhas viñas da comarca de Lemos, concretamente dos lugares de Barantes e Bolmente, a cambio de misas “polo seu descanso eterno”.

Posteriormente, sempre dentro desta práctica de “viño a cambio de salvación”, existe outra cita do ano 976, tamén consistente nunha doazón ao mosteiro de Santa Cristina. Tamén se intercambian unhas viñas da comarca de Lemos. A partir do século XIII, xeneralizanse as anotacións sobre os viñedos e os seus aforamentos. Así, pese a que no mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil non aparece mencionado o viño nen as viñas ata 1370, na totalidade de referencias que se conservan dos centros relixiosos está reflexada esta necesidade de abastecemento.

A primeira tipoloxía de alusións aos viñedos na comarca da Ribeira Sacra son os documentos sobre a obtención do dominio sobre as viñas. A segunda é a agrupación de citas sobre a xestión destes viñedos, sempre co obxectivo de cubrir as necesidades das comunidades eclesiásticas. Aparecen referencias a moitas das zonas máis afamadas de producción de viño da Ribeira Sacra. Os mosteiros acudían a comprar a Amandi, Doade, Vilachá, Pobra de Brollón, Parada de Sil, o Couto de Chandrexa ou a parroquia de Sacardebois.