Ao comezo do confinamento as chamadas e videochamadas adquiriran unha nova dimensión. Os móbiles ardían porque todo o mundo quería falar con todo o mundo, incluso con esa xente que non adoitas falar. Despois, ese exceso de chamadas falando todo o tempo do mesmo, o coronavirus e as súas repercusións nas nosas vidas, deu lugar a unha saturación e a non querer falar xa do tema.
O confinamento ao principio, para min significaba, entre outras cousas tempo, tempo para facer o que en circunstancias normais non fas. Pensaba nos/as escritores/as e este xoves chamei a un, que segundo lle dixen que esperara utilizar o confinamento para escribir díxome, “Para escribir hai que vivir e saírse fóra de xauliña de hámster, que che poñen unha roda e paréceche que vives e corres, pero sempre estás no mesmo sitio.” Comparto absolutamente, pero non se trataba de seguir correndo enxaulado, senon de parar.
Bocaccio escribiu o Decameron no século XIV durante a peste negra
No medio da conversa, o escritor e músico, “groseiro con gracia” soltou ducias de perlas, “Os gobernos víronse fortalecidos coa pandemia porque teñen capacidade para confinar á xente, á masa. Medio mundo confinado. E o sistema fala, se vos portades ben e facedes o que dicimos igual dámosvos a vacina. É unha dependencia emocional incrible, deles emana o mal e a salvación ao mesmo tempo.” Antón Valcarce, despois de preguntarme por que lle falaba como unha vendedora de potas expresas por teléfono, asegurou que, “Eu, o coronavirus para min que o tiven desde que fixen a primeira comuñón, pero aínda non se me foi. Teño un amigo que lle chama o conavirus.”
O autor de 66 anos, que con memoria fará os 900 anos, “pero non se me cre, se non credes nin no paraíso como ides crerme a min”, escribiu durante o confinamento como Bocaccio escribiu o Decameron no século XIV durante a peste negra. “Estou acabando 16 relatos que serán máis de 200 páxinas. Agora mesmo titúlase Contos en tempos de peste e purgacións. O escrito incíase: Monforte comenzando a primavera do 2020 confinado na casa da Compañía por mor do coronavirus. Son historias que tiña perdidas na memoria e funas sacando. Espero que vexan a luz no Nadal.”
“Purgacións como tempo de arrepentimento”
Antón segue escribindo a man, parece máis íntimo e auténtico que facelo a ordenador e deste confinamento saca historias duras, “Os meus relatos son como a vida mesma, ás veces dá noxo, ás veces pódeste sentir tenro, inxenuo,… Rozo o escándalo, son provocadores. Os relatos non me deixan impasible, son historias duras.”
Contos en tempos de peste e purgacións, con ese título pregúntolle se o confinamento nos serviu para algo, “Refírome a Purgacións como tempo de arrepentimento. Moita xente arrepentiuse de casarse, outros de separarse,… pero segue o mesmo. O abano da miseria humana é abc. Saír concienciados do confinamento? Creo que se sae alporizado, histérico, reprimido, resentido…e non se recoñece.”
E mentres esperamos que saia este traballo, Antón Valcarce sorpréndenos con outros. Agrasar acaba de publicar a súa última obra, un conto infantil, Troitiña, con canción con partitura ao final. “Fíxeno para nenos e gústalle aos maiores. Está ilustrado polos nenos da biblioteca de Sober. Unhas ilustracións preciosas. Queren expoñer as ilustracións. E inclúo canción e partitura ao final para que os nenos introdúzanse na música nos colexios.”
A finais deste mes de xuño espera publicar A vida nas botas, un poemario, “onde me acuso e confeso. A vida nas botas. A vida vista camiñando. Ten que ver coa Ribeira Sacra e contorna.”
Por sorte a pandemia non conseguiu facer calar voces, aínda que algunhas outras estarían mellor caladas; non é o caso de Antón Valcarce.
[ Esta peza forma parte dun ‘Diario de corentena’ —agora Diario de desescalada— que se ha ir escribindo dende o Lugo Xornal, o Xornal da Mariña e o Xornal de Lemos ]
